سلام و دو صد سلام

در آستانه ماه محرم هستیم

من به خودم اجازه دادم تو این وب که اصلا ظاهری مناسب محرم نداره یه خورده سخنرانی کنم.از همین الان می گم من آدم مذهبی نیستم واسه همین ممکنه خیلی از حرفام اشتباه باشه.

من هر سال محرم با تعدادی از دوستام یا بعضی وقتها تنهایی تو مراسم عزاداری امام حسین (ع) و یاران با وفاش شرکت می کنم همیشه بعد از چند دقیقه که از مراسم گذشت بی اختیار گریه می کنم زار می زنم و از امامم می خوام که به خاطر این همه گناهی که می کنم پیش خدا شفاعتمو بکنه ولی همیشه شرمنده امامم هستم منی که هر سال محرم واسه امام سینه می زنم٬زنجیر می زنم گریه می کنم خودمم می دونم این کارا واسه خالی کردن خودمه و به هیچ وچیزی نیست که امامم بخواد.

به نظر من امامم می خواد که ما هم پا جای پای اون بذاریم یعنی این که ما به جای این همه تو سر زدن و گریه کردن حداقل این دهه یااین ۲ ماه رو به خاطر اماممون گناه نکنیم یا حداقل تصمیمی واسه گناه نداشته باشیم

منظورم این نیست که گریه و سینه زنی واسه امام کار خوبی نیست ها ولی بهتر اینه که اندکی هم حسینی باشیم.

در هر صورت اینا حرفای دلم بود می خواستم به یکی بزنم به تو دوست خوبم گفتم .

من امسال تصمیم دارم تو این ۲ ماه تا حدی که بتونم مسلمون واقعی باشم واسه همین به همتون التماس می کنم واسم دعا کنید.

خندون باشید