حرفای سردبیر

سلام
دوباره بعد از چند ماه
حالا من اینجام.... بعد از 2سال تلاش الان آلمانم....

دلم گرفته.... اینجا جای خالی یه دوست صمیمی یه همدم... یه نفر که درکت بکنه...یه نفر که وقتی استرس داری دستتو بگیره .... یه نفر که وقتی حتی خودش ناراحته تورو دلداری بده بگه تو مردی درست می شه....جای همچین کسی یه جوری تو قلبت خالیه که نمی دونی هنوز چیزی از قلبت مونده یا نه؟وقتی که بیای و بری ببینی که ا چه جالب هیشکی اینجاها حرفتو نمی فهمه... اونوقته که می گی اصلا لازم بود اینهمه جون بکنی پاشی بیای اینجاها؟؟